رفتن به محتواروال
ورود
ساخت حساب
ورودساخت حساب
همهٔ فصل‌ها
۰:۲۶

فضای کاری#

هر چیزی که می‌سازید داخل یک فضای کاری است. این فصل می‌گوید چه چیزی کجاست و چرا آن‌جاست.

نوار کناری فضای کاری: سه دستهٔ ردیف‌ها، و سوییچر بالای آن.

  1. فضای کاری، کیف پول هم هست

    اعتبار به فضای کاری تعلق دارد نه به شما. هر اجرا از کیف همان فضایی خرج می‌کند که برد داخلش است، هر کسی که دکمه را زده باشد.

    یعنی اگر برای تیمی کار می‌کنید، بردهای آن تیم را داخل فضای کاری خودشان بسازید. بردی که در فضای شخصی شما ساخته شود، از اعتبار شما خرج می‌کند.

  2. بیش از یکی می‌شود داشت

    بالای نوار کناری، سوییچر فضاهای کاری است. از همان‌جا هم می‌شود فضای تازه ساخت؛ فضای تازه با یک فرآیند خالی ساخته می‌شود و بلافاصله واردش می‌شوید.

  3. دستهٔ اول: چیزی که می‌سازید

    «فرآیندها»، «گفت‌وگو» و «همکارها». این‌ها شکل‌های کار کردن با مدل‌اند و بیشتر وقتتان در یکی از این‌ها می‌گذرد.

  4. دستهٔ دوم: چیزی که به کارتان می‌دهید

    «اتصال‌ها» گزارش چیزهایی است که بردهایتان همین حالا به آن‌ها وصل‌اند، و «کتابخانه» و «صداهای من» هرچیزی است که خودتان بالا فرستاده‌اید.

  5. دستهٔ سوم: چه کسی و چقدر

    «کاربران» جایی است که دسترسی‌ها داده و گرفته می‌شود، و «صورتحساب و مصرف» جایی است که اعتبار شارژ می‌شود و می‌بینید کجا خرج شده.

  6. ردیفی که نمی‌بینید

    بعضی ردیف‌ها فقط برای نقش‌های بالاتر کشیده می‌شوند: «اتصال‌ها» و «کاربران» برای مدیریت به بالا، «صورتحساب» فقط برای مالک. اگر ردیفی سر جایش نیست، خراب نشده؛ نقش شما در این فضا به آن نمی‌رسد.

    نقش‌ها و اینکه هرکدام به چه می‌رسند، فصل بعد است.

فضای کاری خودتان را باز کنید.

ساخت حساب

روال

بیانیه

باارزش‌ترین چیزی که هر آدمی با خودش سر کار می‌آورد، توجه اوست. هرکدام از ما هر روز مقدار محدودی انرژی و تمرکز و حضور داریم، و روزی که خرج شود برنمی‌گردد. این دربارهٔ تک‌تک آدم‌های یک تیم درست است، نه فقط کسانی که بالای هرم‌اند. پس پرسش واقعی هر شرکت، پرسش ساده‌ای است: از آدم‌ها می‌خواهیم روزهایشان را خرج چه کنند؟

بیشتر وقت‌ها پاسخ، تکرار است. از آدم‌ها می‌خواهیم کپی کنند، بچسبانند، قالب را مرتب کنند، همان فهرست را یک بار دیگر چک کنند و همان پیام را برای صدمین بار بنویسند. کار تمام می‌شود، ولی چیزی از دست رفته است. کسی که کار تکراری می‌کند، کسی است که فکر نمی‌کند. به نظر ما این اشتباه بزرگی است؛ نه به این دلیل که چنین کاری در شأن کسی نیست، بلکه به این دلیل که آدم ابزار درستی برای آن نیست. ماشین با تکرار صبور است. آدم نیست، و لازم هم نیست باشد.

ما داریم آن روی دیگر را می‌سازیم. مدل‌ها حالا هم توان پردازش دارند و هم هوش لازم را، تا بخش تکرارشونده را بردارند: خواندن، دسته‌بندی، پیش‌نویس‌نویسی، هر چیزی که از الگویی شناخته‌شده پیروی می‌کند. آن را واگذار کنید و ببینید چه برای آدم‌ها می‌ماند: ساختن، کنجکاو ماندن، کلنجار رفتن با مسئله‌هایی که پاسخ قطعی ندارند، نشستن پای پرسشی که هنوز روشن نشده، و ساختن چیزی تازه و بعد باز هم عوض‌کردنش. روز یک آدم باید خرج همین‌ها شود. به نظر ما این باید روز معمولی باشد، نه روز کمیاب.