تغییرات

همکارتان می‌تواند همکارِ خودش را بسازد

تا دیروز اگر همکارتان می‌گفت «این کار مالِ یک تصویرساز است»، باقی‌اش با شما بود: از گفت‌وگو بیرون بیایید، به فهرست همکارها بروید، یکی بسازید، مدلش را انتخاب کنید، دستورش را بنویسید، برگردید و دستی به فهرستِ زیردست‌ها اضافه‌اش کنید. حالا همان جمله کافی است: «یک همکار تصویرساز بساز که کاور خبرها را بکشد» و ساخته می‌شود، دستورش نوشته می‌شود، و همان‌جا زیردستش می‌شود.

همکارهایی هم که از قبل دارید همین‌طور تغییر می‌کنند: «دستور ویراستار را کوتاه‌تر کن»، «مدلش را عوض کن»، «این مهارت را بهش بده». لازم نیست بدانید کدام ستون کجاست.

حافظهٔ همکار یک فایل است: memory.md

تا دیروز هر چیزی که همکار یاد می‌گرفت یک «یادداشت» بود و پیش از نوشتنش باید از دو منوی کشویی نوعش («سلیقه»، «واقعیت»، «تصمیم»، «زمینه») و دامنه‌اش («دربارهٔ من»، «دربارهٔ کار») انتخاب می‌شد. هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد یک جمله را دسته‌بندی کند. حالا همه‌اش یک فایل است: memory.md، که همکار خودش از روی حرف‌هایتان در آن می‌نویسد و شما هم مثل هر متن دیگری بازش می‌کنید و دست می‌برید.

این فایل مالِ خودِ همکار است، نه مالِ یک نفر. چیزی که یک نفر امروز یادش می‌دهد، فردا همکارِ بعدی هم دارد — کانال، لحن، تصمیمی که هفتهٔ پیش گرفته شد. پس یک‌بار گفتن کافی است، برای کلِ تیم.

کار همکار با بستن صفحه تمام نمی‌شود

نوبتی که شروع شده به گفت‌وگو تعلق دارد، نه به تبی که در آن باز بوده. صفحه را ببندید، بعداً برگردید، جواب سر جایش نشسته است. یعنی کاری که چند دقیقه طول می‌کشد را می‌شود شروع کرد و رفت، و همکار تنها با رفتن شما متوقف نمی‌شود.

روی دیوار همکارها پیداست کدام‌شان همین حالا دارد به کسی جواب می‌دهد، پس برای فهمیدنش لازم نیست یکی‌یکی بازشان کنید. و فایلی که همکار می‌نویسد، کنار همان گفت‌وگویی که نوشتش باز می‌شود؛ نه دانلود، نه رفت و برگشت.

• هزینهٔ هر نوبت زیر هر جواب نوشته می‌شود، به تومان و به همان نرخی که پرداخت شده. پس خرج یک تیم همان‌جا خوانده می‌شود، نه آخر ماه.
• ترتیب گفت‌وگوها با کشیدن مرتب می‌شود و ترتیب روی حساب خودتان می‌ماند، پس همان چیدمان روی هر دستگاهی که وارد شوید هست.
• تمرکز صفحه از هر چیزی جز خود گفت‌وگو پاک می‌شود، برای وقتی که فقط می‌خواهید بخوانید و بنویسید.

«همکار» میز کار خودش را گرفت

«همکار» تا پیش از این چند صفحه زیر «فضای کاری» بود. حالا صفحهٔ خودش را دارد، روی آدرس /agents/<id>: هرچه به یک همکار مربوط است آنجاست، و «فضای کاری» فقط فهرست‌ها را نگه می‌دارد.

«گفت‌وگوها» ستون خودش را دارد: ردیف‌هایی که نام و زمان را می‌گویند، و یک منوی «⋯» برای کاری که می‌شود روی هر گفت‌وگو انجام داد. «ابزار» هم دیگر بقیهٔ تنظیم‌ها را زیر خودش دفن نمی‌کند.

• هم‌رسانی «همکار» مثل یک برد هم‌رسان می‌شود و همان نقش‌ها را می‌گیرد. یعنی همکاری که یک نفر ساخته، کار تیمش را هم می‌کند.

همکار را با حرف زدن بسازید، و بگذارید یادش بماند

ساختن یک «همکار» دیگر پر کردن فرم نیست. در گفت‌وگو می‌گویید کار چیست، و همکار خودش تنظیم‌هایش را پیشنهاد می‌دهد: ابزارها، مجوزها، مهارت‌ها، زیرعامل‌ها، سندها و ماشه‌ها، هرکدام به شکل کارتی که همان‌جا تاییدش می‌کنید.

«حافظه» از همین‌جا می‌آید. یادداشت‌هایی که همکار بین گفت‌وگوها نگه می‌دارد، یک دسته برای هر نفر و یک دستهٔ مشترک، و در هر نوبت داخل پرامپت تا می‌شود. یعنی چیزی که هفتهٔ پیش به او گفته‌اید لازم نیست دوباره گفته شود.

• نسخه‌ها یک کپی منجمد از همکار ثبت کنید، یکی را برگردانید، و اجرای خودکار را به نسخه‌ای که آزموده‌اید سنجاق کنید.
• بردها به‌عنوان ابزار یک همکار می‌تواند فرآیندهای خودتان را صدا بزند، و می‌تواند یکی بسازد.
• توانایی‌های دیگر همکاری که عکس، کلیپ و گفتار می‌سازد و گفتار را می‌خواند، و همین‌ها را به همکارهای بالادست خودش قرض می‌دهد.
• گفتن با صدا نویسه‌گیر روی همان سوکتی کار می‌کند که پاکت استفاده می‌کند، پس لازم نیست چیزی تایپ شود.

«همکار»: عاملی که یک‌بار تنظیمش می‌کنید

تا امروز هر عاملی یک گام روی یک برد بود و با همان برد تمام می‌شد. «همکار» عاملی است که ذخیره می‌شود: یک‌بار تنظیمش می‌کنید، اسم دارد، و هر وقت لازم شد سراغش می‌روید. تنظیم‌هایش هم با خودش می‌ماند، نه با اجرایی که در آن استفاده شد.

مسترپرامپت دیگر فیلدی نیست که داخلش اسکرول کنید. فایلی است که باز می‌کنید.

• search_web همکار می‌تواند وب را جست‌وجو کند.
• read_url و می‌تواند یک لینک را باز کند و بخواند.

«اجرای دوباره» از گام ناموفق ادامه می‌دهد

تا دیروز یک اجرای ناموفق یعنی از اول. حالا «اجرای دوباره» از همان گامی ادامه می‌دهد که شکست خورد، و هرچه تا آنجا ساخته شده بود سر جایش می‌ماند. یعنی یک گام هشتم که به خطا خورد، هفت گام قبلی را دوباره هزینه نمی‌کند.

«ورودی‌ها» سند هم می‌پذیرد: pdf، docx، markdown و بقیه. هر دادهٔ ورودی باز می‌شود و سطرهایش دیده و ویرایش می‌شود، بدون اینکه لازم باشد فایل را جای دیگری درست کنید و دوباره بارگذاری کنید.

• صورتحساب می‌گوید هزینه مال کدام فرآیند بوده، نه فقط چقدر بوده.
• چطور به آن رسید مسیری که عامل طی کرده به خواننده نشان داده می‌شود، پس یک خروجی عجیب قابل ردیابی است.
• فضای کاری اصلی حذف نمی‌شود، «مدیریت» راه بیرون رفتن دارد، و انتقال مالکیت از پنل ادمین انجام می‌شود.

«افزونه‌ها»: قفسه‌ای از هر ابزار آماده

هر ابزاری که می‌شود به یک گام داد حالا یک قفسه دارد، دسته‌بندی‌شده و قابل جست‌وجو، با نشان «جدید» روی آنچه تازه آمده. سرویسی که دو راه اتصال دارد یک‌بار در فهرست می‌آید، با یادداشتی که هر دو راه را می‌گوید، نه دو ردیف که یکی‌شان اشتباه است.

«کتابخانه» فایل‌منیجر شد: پوشه بسازید، بارگذاری کنید، نام عوض کنید و جابه‌جا کنید. «کیت هویت بصری» هم تب خودش را گرفت، با نام «منابع بصری».

• وصل کردن اول می‌پرسد چه برنامه‌ای دارید، بعد سه قدم همان برنامه را می‌دهد. صفحهٔ اجازهٔ دسترسی هم دو سر اتصال را نشان می‌دهد.
• دستیار زمینهٔ برد را می‌بیند، و ابزارش بدون اعتبارنامه نمی‌ماند.